Kamień naturalny, jako prehistoryczne medium, to cenne źródło informacji o historii naszych przodków, zapisane na kamiennych murach i zachowane przez tysiąclecia.  Od realistycznych po schematyczne, geometryczne, jak również stylizowane. Rysunki przedstawiają postacie, przedmioty codziennego użytku i figury geometryczne. Najstarsze mają 10 – 12 tys. lat. Znajdowano je na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy. To sztuka, która stała się punktem wyjścia dla kolejnych pokoleń twórców.

Na pustkowiach starych Gór z Afryki Północnej Berberowie mają muzeum swoich prehistorycznych pokoleń, mieszkańców Sawanny przed powstaniem Sahary. W obszarze pasma górskiego Tasili Wan Ahdżar odkryto prehistoryczne rysunki i malowidła. Wykonane w piaskowcu liczą ponad 15 000 form.

Kamień naturalny w sztuce paleolitu

Piaskowiec to porowaty kamień naturalny o dużej chłonności, zwany „magazynem wody”. Dlatego pozwalał na bogatszą roślinność w porównaniu z sąsiednimi obszarami pustynnymi. Ponieważ jest to stosunkowo miękki kamień naturalny, sprzyjał rozwojowi sztuki o zaskakującej nazwie: „grzybowa sztuka naskalna”. Nazwa została wybrana, aby podkreślić dużą liczbę malowideł, w których postacie zdają się trzymać w prawej ręce przedmiot podobny do grzyba. Z owego grzyba dwie równoległe linie wyłaniają się nad głowę namalowanej osoby. Ta forma sztuki dominuje w setkach jaskiń, rozciągających się na ponad sto kilometrów kwadratowych. Malowidła przedstawiają również stada bydła, duże dzikie zwierzęta i ludzi przy polowaniu i w tańcu.

Znaczenie symboliczne i duchowe

Dawno temu, zgodnie z lokalnymi legendami, plemiona Berberów gromadziły się wokół szamana, znanego z faktu, że potrafi przywoływać duchy przodków i prosić ich o wsparcie. Szaman używał magicznego grzyba jako specyfiku, który po spożyciu otwierał mu bramy nowego świata, królestwa duchów, które przekazują pozytywną energię ich żyjącym bliskim. Po śmierci szamana Berberów spotkało nieszczęście. W związku z tym, odkopano jego ciało, ubrane w pogrzebowe szaty dlatego aby przywołać ducha szamana. Dopiero wtedy ludzie zgromadzeni, zauważyli niesamowity stos grzybów, które rozwinęły się na jego ubraniu. Grzybów identycznych z tymi, których używał w przeszłości do przyzywania pradawnych duchów. Legenda głosi, że od tego dnia do Berberów powróciło szczęście i zaczęli żuć grzyba, tak jak kiedyś ich szaman.

Długo po tych wydarzeniach, zidentyfikowano gatunek grzyba jako gatunek psylocybinowy (łac. Psillocybe). Ze względu na fakt, że jest to grzyb halucynogenny,  wywołuje u człowieka zaburzenia percepcji, zmienność myśli i nastroju. Jaskinie odkrył francuski podróżnik i etnolog Henri Lhote. Opisał Tassili jako święte Sanktuarium. Archeolodzy interpretują „grzybowe malowidła”, w których równoległe linie między grzybem a głową można rozumieć jako halucynogenna substancja i jej wpływ na ludzki umysł.

Kamień naturalny w Tassili przez tysiąclecia pozostał cichym świadkiem przemijających epok. Trwa dalej, tak jak niegdyś służył Berberom, jak wieczny arkusz papieru.

Ocena:

4,9 / 5